Ordre Equestre du Saint-Sépulcre de Jérusalem-Lieutenance de Belgique - Ridderorde van het Heilig Graf–Landscommanderij België
https://ordredusaintsepulcre.be/Van-het-Joodse-getto-naar-het-klooster-op-de-Olijfberg-een-overlevende-van-de
        Van het Joodse getto naar het klooster op de Olijfberg – een overlevende van (...)

Van het Joodse getto naar het klooster op de Olijfberg – een overlevende van de Holocaust die voor Jezus koos

HULDE – Een terugblik op het leven van zuster Paula, een benedictines op de Olijfberg, die een paar dagen geleden is overleden. Het merendeel van de pelgrims die het geluk hadden haar te ontmoeten, raakten in de ban van haar levensvreugde en haar eenvoud vol dienstbaarheid, het wezenskenmerk van een benedictijnerleven.


Aan het einde van de uitvaartplechtigheid voor Rachel DrazekZuster Paula osb – in het benedictijnerklooster op de Olijfberg te Jeruzalem gebeurde er iets vrij onverwachts. Het Joodse Kaddisjgebed werd in het Hebreeuws voorgedragen. Zowel tijdens haar leven als bij haar dood bleef de dubbele identiteit van Zr. Paula onafscheidelijk aanwezig. Zij was een Joodse overlevende van de Holocaust die zich eerst tot het christendom heeft bekeerd om vervolgens op 16-jarige leeftijd religieuze te worden.

Rachel Drazek werd in 1929 in de Poolse stad Ostroleka geboren. Zij was de dochter van Simcha en Faiga Drazek, die in Zlotowitz waren geboren. Haar moeder stierf toen ze zelf nog een kind was en zo werd zij door Chaya, de tweede echtgenote van haar vader opgevoed. Een paar jaar later werd haar broertje Yitzhak geboren.

In september 1939, Rachel was toen 10 jaar, werd haar vader na de invasie van oostelijk Polen door de Sovjettroepen, in het rode leger ingelijfd. Hij raakte gekwetst, werd gehospitaliseerd en zou tenslotte om het leven komen. Haar stiefmoeder en haar broer werden samen met Rachel gedwongen naar een overbevolkt Joods getto te verhuizen waar zij zowat gedurende een vol jaar zouden verblijven. Tijdens een vluchtpoging uit het getto – een vluchtpoging die mede met de hulp van welwillende Polen was opgezet – werd zij door de Gestapo gearresteerd. “Ik was ervan overtuigd dat zij mij zouden doden, maar ze brachten mij terug naar het getto.”

Later slaagde Rachel er toch in om te ontsnappen, maar ze zou haar stiefmoeder en haar broer nooit meer terugzien. “Het was koud en de sneeuw in Polen kon snel 2m hoog liggen. Poolse burgers hielpen ons evenwel en wij bleven in het bos tot wanneer we verwittigd werden dat we de vlucht konden nemen.”

In januari 1943, tijdens het Feest van de Openbaring, ontmoette zij enkele Polen die met een Joodse vriend op wandel waren. “Zij begrepen snel dat wij Joden waren en bekogelden ons met enkele sneeuwballen… De Duitsers konden elk moment langs komen.” Maar plots zag zij een kapel en een kruisbeeld. Zij zei aan haar vriend: “laat ons knielen zodat men denkt dat wij christenen zijn.” “Voor ons was dit een echt mirakel,” zou ze later verklaren.

Toen ze weer opstond, was zij een totaal ander mens. “Ik zag iemand lijden aan het kruis, net zoals ikzelf te lijden had.” Ik zei bij mezelf: “Jij bent een Jood, Jij hebt zoveel te lijden gehad en wij lijden evenzeer.”

Na deze gebeurtenis die haar grondig had dooreen geschud, bracht zij de volgende maanden in een aardappelkelder door. Daarna werd zij als een Pools weesmeisje voorgesteld die bij een Duitse familie leefde. “Ik moest naar de kerk, de feesten mee beleven en te biechten gaan.” Uiteindelijk vroeg zij om gedoopt te worden.

Aan het einde van de oorlog, zij was toen 16 jaar, trad zij binnen in het benedictijnerklooster van Lomza. Zij bleef zich evenwel schuldig voelen aan het feit dat zij haar kleinere broer niet had terug gevonden. Zij besloot toen om haar verder leven als religieuze volledig aan gebed voor het Joodse volk te wijden.

Heel wat later zouden familieleden haar terugvinden en zouden deze proberen om haar te overtuigen om naar het Judaïsme terug te keren. Ondanks de tranen, de bedreigingen, pogingen tot omkoperij en tal van andere verlokkingsmiddelen, bleef zij volharden om in het klooster te blijven. De kloosterregisters maken gewag van de vrees dat Joden zouden proberen om haar uit het klooster weg te halen. Daarom hielden zij haar binnen in het klooster verborgen.

Destijds had zij de Poolse naam Maria Janina Malczewska aangenomen, maar als religieuze koos zij Zuster Paula als naam. Midden de jaren ’70 trok ze, nadat zij met Pater Daniel contact had gekregen, naar Israël. Ook hij was een Poolse overlevende van de Holocaust en was daarna monnik geworden. Haar volgende halte werd het benedictijnerklooster op de Olijfberg, een klooster dat ze nooit meer zou verlaten.

In Israël leerde zij de Hebreeuwse taal en zou zij de basiskennis die zij hiervan tijdens haar kindertijd in een Joodse school had opgedaan, steeds verder uitbreiden. Elke vrijdagavond stak zij kaarsen aan en bad zij telkens weer opnieuw tijdens de sabbat voor het Joodse volk.

“Dit is mijn plaats,” zei ze, ”en ik denk niet dat ik iets ben kwijt geraakt door christen te worden. Integendeel, ik heb heel wat nieuws ontdekt. Jezus was een Jood, Zijn moeder was een overtuigde Joodse. Wij christenen komen uit Israël en zullen er naar terugkeren.” Jarenlang zou zij met haar Joodse voorouders in Israël en elders in de wereld in contact blijven.

In een nota die zij in haar kamer in het klooster bewaarde, beschreef zij hoe Kardinaal Jean Marie Lustiger, een andere Joodse bekeerling uit de Holocaust, had gevraagd dat na haar overlijden voor haar graftombe de Kaddisj zou gezegd worden. Diegene die de Kaddisj op het graf van Zuster Paula heeft uitgesproken, was haar vriendin Yisca Harama, een wetenschappelijke vorser binnen het christendom die zich bijzonder voor haar geschiedenis interesseert.

“Zuster Paula, Rachel, dochter van Faiga en Simcha, was steeds goedlachs, ze was altijd vrijgevig en mild, maar leefde steeds met een diepe smart,” verklaarde Harani in zijn grafrede. “Haar familiale verwachtingen raakte zij tijdens de oorlog kwijt en zijn hier bij haar begrafenis in een klooster op de Olijfberg volledig voorbij."

Bronnen: Haaretz (Ofer Aderet) en getuigenissen van pelgrims

vertaling: Luk De Staercke

Réagir à cet articleRéagir à cet article

Een bericht, een commentaar?

vooraf modereren

Let op: je bericht verschijnt pas wanneer het gelezen en goedgekeurd is.

Wie ben je?
Vul hier je commentaar in

In dit formulier kun je de SPIP-codes {{gras}} {italique} -*liste [texte->url] <quote> <code> en HTML codes <q> <del> <ins> gebruiken. Om een nieuwe paragraaf te maken laat je gewoon een paar regels leeg.



Nieuws over het Heilig Land

Agenda
augustus 2019 :

Niets voor deze maand

juli 2019 | september 2019

newsletter