Ordre Equestre du Saint-Sépulcre de Jérusalem-Lieutenance de Belgique - Ridderorde van het Heilig Graf–Landscommanderij België
https://ordredusaintsepulcre.be/Paashomilie-2020-van-Patriarch-Pierbatista-Pizzaballa
        Paashomilie 2020 van Patriarch Pierbatista Pizzaballa

Paashomilie 2020 van Patriarch Pierbatista Pizzaballa

Op zondag 4 april sprak Mgr. Pierbattista Pizzaballa naar aanleiding van de Paasviering in de Basiliek van het Heilig Graf te Jeruzalem onderstaande homilie uit.

“Wij zijn hier weer bijeen om deze week van vieringen en gebed af te sluiten. Eens temeer zijn wij hier bij het Graf samengekomen om met kracht en vreugde te verkondigen dat Christus waarlijk is opgestaan, dat de dood niet langer macht heeft over Hem en over ons.”


  • Télécharger l'article au format PDF Imprimer cet article
  • Ecrire à l'auteurLdS
  • 7 april 2021
  • réagir
  • 0 stem

Waarde zusters en broeders,

De Heer is waarlijk opgestaan, halleluja!

De viering begon met het zingen van de antifoon: “Ik ben verrezen en ik zal altijd bij u zijn, halleluja.” Dat is de vreugdekreet van de Kerk na de dagen van pijn en lijden tijdens de voorbije passie, de pijn en het lijden bij de dood van Jezus, de pijn en het lijden bij het Graf van de Heer. Deze woorden uit Psalm 139 werden op de lippen van Jezus gelegd die glorievol het Graf heeft verlaten nadat de Vader Hem uit de dood heeft opgewekt. Maar het zijn woorden die evengoed door ieder van ons hier op deze heilige plaats kunnen worden herhaald. Want in de Verrezen Christus kunnen wij dank zij de genade en het Leven uit de zonde en uit de dood herboren worden. Wij weten immers dat Christus uit de dood is opgestaan en nooit ofte nimmer meer zal sterven. De dood heeft niet langer macht over Hem (Rom 6, 9). Op deze dag waarop de Heer zich laat gelden (Ps 118, 24), de eerste dag van de week, komen we samen om van de Verrijzenis te getuigen en om luidop te verkondigen dat Christus is verrezen en voor altijd bij ons zal blijven.

Het Paasevangelie zit vol van betekenisvolle werkwoorden, maar één werkwoord overstijgt alle andere in betekenis: het werkwoord “zien”. Met Pasen komt het erop aan om te zien. “Maria zag de steen die was weggerold” (Joh 20, 1); “Petrus zag dat de linnen doeken er nog lagen” Joh 20, 5); “Johannes zag het lege Graf” (Joh 20, 4). Ze vonden Jezus’ lichaam niet, maar ze zagen… En hun zicht zou als maar duidelijker worden tot op het moment waarop ze schreeuwden: “Wij hebben de Heer gezien” (Joh 20, 25).

“En hij zag en kwam tot geloof” (Joh 20, 8). Hij geloofde: geloven is een manier van zien, een manier van grondig kijken. Het is het erkennen dat de afwezigheid van het lichaam van Jezus niets met een diefstal te maken heeft, maar alles zegt over een nieuw leven dat is ontstaan. Hij zag een leegte en hij geloofde dat deze leegte in feite de volledige volheid betekende.

En dat is precies waartoe elkeen onder ons vandaag geroepen wordt: treedt binnen in de ruimte van de dood, sta aan de rand van het graf om er te zien en te geloven dat, mocht de dood ons angst blijven aanjagen, deze in werkelijkheid niet langer macht over ons heeft.

Wij zijn mensen die geroepen zijn om op de drempel van de dood achter te blijven om zo de grens open te houden, de doorgang vrij te houden om zonder ophouden de overgang van de dood naar het leven te vrijwaren.

Wij zien dat de tekens van dood zowel in ons als buiten ons nog steeds aanwezig zijn, maar wij geloven in deze grote en absolute nieuwigheid. Het is een krachtiger binnentreden in de wereld om de vijand te verslaan die de mens op zichzelf nooit had kunnen overwinnen.

Ik denk dat Pasen precies dát is. Het gaat er niet om het lichaam terug te vinden, het gaat erom de ogen te openen en te zien. Bij Pasen komt het er eerder op aan van te kijken dan van te ontdekken. Het gaat om een nieuwe kijk in de toekomst, eerder dan om te (her)ontdekken wat vroeger reeds aanwezig was, wat altijd reeds ons zo vertrouwd leek.

In het voorbije jaar heeft men in zowat de hele wereld vooral de plagen, de zieken en de doden geteld… en misschien zijn we allemaal wel een beetje als Maria Magdalena die geneigd was om terug te keren, om het lichaam te vinden dat we verloren waren, om de vele feesten die we het voorbije jaar hebben moeten missen, weer te kunnen beleven, om het leven terug te vinden dat ons dreigde te ontsnappen. Dromen we allen niet te gemakkelijk van een terugkeer naar het normale. Maar misschien lijkt dit steeds meer op een zoektocht naar een lijk, naar een zieke wereld, naar een ziek leven dat gebrandmerkt is door de dood.

Hier op deze plaats weerklinkt echter de mysterieuze stem van de Verrezen Heer. Deze stem leidt onze zoektocht en opent ons opnieuw de ogen. Deze stem maakt het mogelijk dat onze ogen in de leegte kunnen kijken en zien. Deze stem maakt het ons mogelijk om de grote nieuwigheid van Pasen te zien. Indien we ten minste maar naar deze stem luisteren. Het is de stem die ons over een onbekende maar haalbare toekomst spreekt, de stem die ons niet terug naar het verleden stuurt, maar die tot onze Vader en tot onze broeders spreekt (cfr. Mt 28, 10). Het is de stem die ons stimuleert om te vertrekken en niet om terug te keren.

Pasen is inzetten op hetgeen bij God onmogelijk lijkt, eerder dan op datgene wat zo mogelijk is bij de mensen. Pasen is de leegte zien, is kijken naar de tekens van de passie en daarin de voortekenen en de belofte van een nieuw en bijzonder Leven te ontdekken, niet alleen omdat we dromers zijn, maar omdat we het geloof in God in ons dragen. Hij is de Heer van het onmogelijke.

De mens leeft vandaag in een vermoeide en gekwetste wereld, in een wereld die door de pandemie en door zoveel angstsituaties, door dood en lijden geteisterd wordt, in een wereld waarin zo vaak tevergeefs naar oplossingen wordt gezocht en waarin men steeds moeilijker vindt wat men zoekt. Ik geloof dat de mens precies in deze wereld steeds meer nood heeft aan een Kerk die de ogen wijd op het Paasgebeuren gericht houdt, een Kerk die de tekens van het échte Leven van de tekens van de dood weet te onderscheiden. Hier kan de Kerk, samen met Christus zich weer oprichten, de Kerk die zich door de Heer bij haar naam geroepen weet, de Kerk die met vreugde verkondigt dat zij de Heer in talloze gezichten en verhalen vol goedheid, schoonheid en heiligheid heeft gezien. Dit alles heeft ons immers getroost en bemoedigd.

Beginnend bij Pasen kan en moet de Kerk zich in nederige trots om de overwinning van haar Heer en Meester vernieuwen. Zij moet met moed de vreugde van het Evangelie verkondigen om zo een wereld te herontwerpen die vol is van rechtvaardige en broederlijke relaties. Christus is geen lijk, geen stoffelijk overschot. Zijn Woord is geen dode letter. Zijn koninkrijk is geen uiteengespatte droom. Zijn gebod is niet hopeloos verouderd. Hij ís het Leven, óns leven, het leven van de Kerk en van de hele wereld. Hij is de Waarheid, onze waarheid, de waarheid van de Kerk die zo vaak door de machtigen der aarde wordt afgewezen. Hij is de hoeksteen van elk gebouw dat het geweld van elke storm kan doorstaan. Hij is de Weg, onze weg, de weg van de Kerk, een weg die ongetwijfeld langs een Calvarie voert, maar die onherroepelijk in de volheid van de vreugde uitmondt. Met heel de Kerk willen wij dit leven leiden, willen wij de waarheid verkondigen, willen wij deze weg bewandelen. Wij moeten de moed hebben volgelingen van het onmogelijke te zijn, die in staat zijn om de wereld met een blik te bekijken die zijn wortels heeft in de ontmoeting met de Verrezen Heer. Ons geloof haalt zijn sterkte uit de ontmoeting met het ware Leven. Voor wie gelooft, is niets onmogelijk.

Dat is hetgeen ik aan de Kerk wil zeggen, de Kerk die de onze is: Hou moed! Niets is onmogelijk. Laten we stoppen met ons over onze wonden te beklagen. Laten we stoppen met de levenden onder de doden te zoeken. Laten we stoppen met op ons verleden, op wie we waren en op wat we verloren hebben, terug te blikken. Dáár zullen we de Verrezen Heer niet vinden, daar ligt onze Pasen niet!

In onze straten weerklinkt de typische begroeting van deze dagen: “Christus is verrezen, Hij is waarlijk opgestaan!”

Moge het hier niet enkel om een formele begroeting gaan, maar om een ware aankondiging vanwege een volk, vanwege een Kerk, die met overtuiging en met zekerheid getuigt dat elke dood, elk lijden, alle labeur en elke traan zich kan vertalen in waarachtig leven. Want er is hoop. Er is altijd hoop!

Daarom wens ik aan ieder van ons, aan onze Kerk en aan onze stad dat allen steeds in het Licht van de Verrezen Heer mogen leven. Hij is het immers die aan iedereen die het Licht wil ontvangen de vreugde en het leven schenkt.

Zalig Paasfeest!

†Pierbattista Pizzaballa
Latijns Patriarch van Jeruzalem

Bron: Website van het Latijns Patriarchaat van Jeruzalem

Foto : Persoonlijk fotoarchief Luk De Staercke

Vertaling: Luk De Staercke

Réagir à cet articleRéagir à cet article

Een bericht, een commentaar?

vooraf modereren

Let op: je bericht verschijnt pas wanneer het gelezen en goedgekeurd is.

Wie ben je?
Vul hier je commentaar in

In dit formulier kun je de SPIP-codes {{gras}} {italique} -*liste [texte->url] <quote> <code> en HTML codes <q> <del> <ins> gebruiken. Om een nieuwe paragraaf te maken laat je gewoon een paar regels leeg.



Homilies & Lezingen

newsletter