Ordre Equestre du Saint-Sépulcre de Jérusalem-Lieutenance de Belgique - Ridderorde van het Heilig Graf–Landscommanderij België
https://ordredusaintsepulcre.be/De-Zalige-Charles-de-Foucault-wordt-weldra-heilig-verklaard
        De Zalige Charles de Foucauld wordt weldra heilig verklaard

De Zalige Charles de Foucauld wordt weldra heilig verklaard

VATICAAN – Op woensdag 26 mei werd in het Vaticaan de melding gedaan dat de Zalige Charles de Foucauld weldra zal heilig worden verklaard.


Paus Franciscus heeft op woensdag 26 mei 2020 de toestemming gegeven om acht decreten te publiceren die verscheidene mirakels en martelaren erkent. Dit werd op 27 mei door het persbureau van het Vaticaan meegedeeld. Een tweede mirakel wordt aan Charles de Foucauld toegeschreven zodat hij binnenkort dan ook heilig zal worden verklaard.

Chacles de Foucauld is in 1858 in Straatsburg geboren en werd op 18-jarige leeftijd lid van de prestigieuze militaire school van Saint-Cyr. In 1878 trad hij toe tot de school van de cavalerie van Saumur. Tijdens zijn eerste dienstjaren als officier leerde hij Algerije kennen, een land waar hij later zou naar terugkeren om er tal van levensjaren door te brengen.

Toen hij op het leven als militair was uitgekeken, verliet hij in 1882 het leger om zich op een reis naar Marokko voor te bereiden. Hij zou dit land gedurende bijna een heel jaar doorkruisen, hetgeen zijn leven een beslissende wending zou geven. Hij stond versteld van het geloof onder de moslims en dit maakte ook in hem een religieus verlangen wakker. Bij zijn terugkeer in Frankrijk in oktober 1886 had hij in de Heilige Augustinuskerk te Parijs een ontmoeting met pastoor Huvelin. Daar zou zijn leven kantelen en besliste hij om zijn leven volkomen aan God te wijden. “Zohaast ik tot het geloof kwam dat er een God bestond, begreep ik dat ik niets anders meer kon doen dan alleen nog voor Hem te leven: mijn religieuze roeping dateert van hetzelfde moment als mijn geloof. God is zo groot. Er is een immens verschil tussen God en alles wat Hij niet is,” schreef hij.

Een contemplatieve zoektocht van zeven jaar (1890-1897) leidde hem naar het Heilig Land en daarna naar een klooster van trappisten in de Ardèche. Daarna verbleef hij lange tijd bij de clarissen te Nazareth waar hij zijn handenarbeid afwisselde met vele uren van gedurige aanbidding en meditatie over de H. Schrift. Zo kwam zijn roeping in haar volle dimensie tot rijping. In 1901 werd hij op 43-jarige leeftijd in de kapel van het grootseminarie van Viviers tot priester gewijd.

Toen hij de lokroep uit de Magreb weer voelde opkomen, keerde hij in 1905 naar Algerije terug waar hij als kluizenaar ging leven en hij in de Sahara de touaregs wou evangeliseren. Hij bouwde drie kluizen en hij werd een referentiepunt inzake kennis over de nomaden van wie hij de taal leerde en met wie hij bijzonder sterke banden wist op te bouwen.

Hij werd door een groep gewapende touaregs gegijzeld en stierf in 1916 in Tamanrasset in de woestijn van Algerije. Hij werd vermoord door een van zijn ontvoerders toen deze twee Franse soldaten zagen naderen.

Wat kunnen wij uit het toch wel ongewone leven van Charles de Foucaudt leren? Vooreerst ongetwijfeld zijn bekering. Zijn ervaringen met de moslims die hij tot die énige God zag bidden, deden hem zichzelf in vraag stellen en zouden hem uiteindelijk weer aansluiting laten vinden bij het geloof uit zijn kindertijd. Zijn zin om over alle grenzen heen de meest kansarmen te helpen, dreef hem naar Noord-Afrika waar hij een leven zou leiden dat volledig ten dienste stond van zijn naaste.

Respectvol en tegelijk heel nieuwsgierig ten aanzien van zijn omgeving begon hij in alle nederigheid de studie van de cultuur van de anderen, van wie hij de taal wou leren en hetgeen hem er uiteindelijk toe zou brengen om een “Dictionnaire touareg-Français, dialecte de l’Ahaggar” te schrijven. Dit werk geniet overigens ook nu nog een bijzonder grote autoriteit.

Hij zag de Eucharistie als middelpunt van zijn leven, dit zowel als een moment van aanbidding als een moment van viering. Hij zocht Christus in de arme en in de vreemde en hij celebreerde de mis zo vaak hij maar kon.

Hij heeft ons een bijzonder belangrijke spirituele erfenis nagelaten. Overal in de wereld blijft hij religieuze communauteiten, priesters en leken inspireren die in de Geest van Nazareth” gaan leven. Maar ook groepen scouts laten zich vandaag nog naar hem noemen.

vertaling: Luk De Staercke

Réagir à cet articleRéagir à cet article

Een bericht, een commentaar?

vooraf modereren

Let op: je bericht verschijnt pas wanneer het gelezen en goedgekeurd is.

Wie ben je?
Vul hier je commentaar in

In dit formulier kun je de SPIP-codes {{gras}} {italique} -*liste [texte->url] <quote> <code> en HTML codes <q> <del> <ins> gebruiken. Om een nieuwe paragraaf te maken laat je gewoon een paar regels leeg.



Vaticaan & Wereldkerk

newsletter